این منم شهرام ارابه ران خورشید

پول ملی

پستی آدمیان را مرزی نیست

مزدا اهورا، راستی مرده است

روسپیان ، پایکوبان ، مرگ اردیبهشت را جشن گرفته اند

نا مردمان بر تخت شاهی نشسته اند

خورشید در مرکز آسمان نظاره گر همخوابگی ستارگان با اهریمن است

و نا پاکی زاییده ی این همخوابگی

دروج و نیرنگ و فریب

آری " وقاحت به شادی دریده دهن "

خرد نهایی اگر اورمزد را باید

بی خردی کامل از آن ِ آدمیان است

پستی و فریب و نیرنگ

برتری جویی

ما بی شعوران ِ جهان هستیم

دل خوش به برتری هایی که با دروغ ساخته ایم

پیروزی در برابر بی خردانی دیگر

این زندگی ِ انسان است

بی خردی

اورمزد ِ خردمند در بند بی خردان اسیر است

خرافات

اگر روز مرگ آدم با زاد روزش برابر باشه نخستین خوبیش در اینه که دیگه نمیتواند برای آدم از این مراسم مسخره سال مرگ بگیرن چون مجبورن زاد روز آدم رو جشن بگیرن و کم کم سوگواری جای خودش را به پایکوبی میدهد .

خوبی دیگه اینکه ما روز زایش خود را انتخاب نکردیم اما حالا میتوانیم روز مرگمان را انتخاب کنیم . اگر چه من در هیچ انتخاباتی شرکت نکردم اما این یکی حالی میده .

در دنیایی که دروغ و پستی و دزدی و قتل و تجاوز و ............ حکومت میکنه و همه انتخابات با تزویر و نیرنگ همراه است و ما فقط برده گانی هستیم که به جیب دزدان پول واریز میکنیم تنها انتخابی که میتوانیم داشته باشیم تعیین روز مرگمان است .

دلمون رو خوش کردیم به دوران طلایی قبل از اسلام که در آن دوران پندار نیک ‘ کردار نیک ‘ گفتار نیک  راه و رسم مرتومان ایران زمین بوده اما وقتی تاریخ رو میخوانیم میبینیم که این دوران فقط در زمان هخامنشیان ‘ آن هم فقط در دوران حکومت کوروش و داریوش بزرگ بوده و بس . این را میتوانیم مطمئن باشیم چون دشمنانمان آن را تایید کرده اند . هرودت تاریخ نویس یونانی بارها بر راستگویی ایرانیان تاکید کرده است . اما پس از آن چه بر سر ایرانیان آمده که دروغ را بر راستی برگزیده اند . شاید این مسیر کل بشریت است . دروغ

ما در تمام دنیا شاهد دسیسه و نیرنگ هستیم همه جا انسانها همدیگر پاره پاره میکنند برای منافع بیشتر . در هیچ جامعه ای ما برابری را نمیبینیم . اگر چه بهتر و بدتر را شاهد هستیم . مردمان از جایی که در آن زندگی میکنند فرار میکنند تا در جایی دیگر به آرامش برسند . اما آیا خواهند رسید ؟

آیا جایی هست که بتوان بدان جا گریخت . شاید جزیره ای دور که هیچ انسان دیگری آنجا نباشد . شاید همانند جایی که رابینسون کروزو در آنجا توانست آرامش را بیابد . شاید .

آیا انسان نباید دست به یک خودکشی بزند ؟  زمین بدون انسان زیبا تر خواهد بود .

اگر چه امروزه دیگر کشور آمریکا نمونه خوبی از دموکراسی نیست اما قانون اساسی آن در سده ی هجدهم بسیار پیشرفته و آزادی خواهانه بود . بند نخست این قانون با (( ما مردم ایالات متحده )) آغاز میشود . این نخستین بار بود که در غرب از مردم سخن به میان میآمد . تا آن زمان پایه های کشورداری دولت های غربی از اندیشه های ماکیاولی و کتاب او (( شهریار )) سرچشمه گرفته بود . ماکیاولی به حکومت های نظامی ( توتالیتر ) باور داشت و میگفت به هر بهایی که شده باید قدرت داشت .

سالها پس از آن (( جان لاک ) اندیشه ورز سده هفدهم در برابر اندیشه ماکیاولی ایستاد . او که تحت تاثیر کتاب (( کوروش نامه )) گزنفون بود شیوه ای را پیشنهاد میکند که با چارچوب های انسانی و مدنی سازگار بود .

در 4 جولای 1776 م با امضای بیانیه ای در فیلادلفیا استقلال آمریکا اعلام شد . هسته اصلی گروهی که استقلال آمریکا را اعلام کردند , سه چهره ی برجسته ی آن زمان (( جورج واشنگتن )) , (( بنجامین فرانکلین )) و (( تامس جفرسون )) قرار داشتند . واشنگتن نخستین افسر 5 ستاره ی ارتش آمریکا بود , فرانکلین نیز چهره علمی آن دوران بود و تامس جفرسون هم مغز متفکر این گروه شناخته میشد . تا آن زمان نظام توتالیتر تنها شیوه شناخته شده ی کشورداری در غرب بود . اما جفرسون و فرانکلین پیرو اندیشه های (( جان لاک )) بودند . از این رو با نگاه به کوروش نامه گزنفون و روش کشورداری کوروش بزرگ , قانون اساسی کشور آمریکا را پی ریزی کردند .

جالب است بدانیم که در کتابخانه (( جان لاک )) 2 کتاب کوروش نامه وجود داشته و در کتابخانه ی فرانکلین 7 جلد و در کتابخانه جفرسون در (( مانتی چرلو )) ایالت ویرجینیا 170 جلد از کتاب کوروش نامه نگهداری میشود .

پس این را باید پذیرفت که نویسندگان قانون اساسی آمریکا , تحت تاثیر بیانیه ی حقوق بشر ِ کوروش بزرگ بوده اند و از آن انسان فرهیخته آموخته اند .

                            هفت آبان , روز پدر , روز آزادی انسان هوبخت

اکنون که 2570 سال از زمان کوروش بزرگ میگذرد ما از به همان اندازه از اصالت فرهنگ و تمدن خود دور شده ایم و وارون ِ آمریکایی ها که با تکیه بر 250 سال تاریخ کشورشان تلاش میکنند که برگ های تاریخ سرزمینشان را معتبر تر نشان دهند ( ساخت فیلمهای اسکندر و 300 و ....... ) ما آنچه را که داشته ایم ارج نمینهیم . در تقویمهای کشورمان هیچ روزی به کوروش بنیانگذار ایران نسبت داده نشده است و همان بیگانگان که با ساخت فیلمهایی بمانند 300 سعی در آن دارند که برای خود در درازای تاریخ جایی باز کنند در برابر بزرگی کوروش ناچار به تسلیم شدند و روز 29 اکتبر را به نام کوروش نام نهادند .

اگر چه تعداد انگشتشماری از مرتومان سرزمینم در راه شناساندن این بزرگ مرد آزادی گامهایی نه چندان بلند برداشته اند اما کوروش را همان بیگانگان به جهانیان شناساندند .

در سال 1337 خورشیدی (( مصطفا فرزانه )) با نیم نگاهی به فیلم (( تعصب )) ساخته گریفیث فیلم (( کوروش در تخت جمشید )) را کارگردانی کرد . این کارگردان ِ دانش آموخته نخستین جایزه نخل طلا از جشنواره کن را به ایران آورد .

پس از آن (( فریدون رهنما )) فیلم (( سیاوش در تخت جمشید )) را ساخت .

(( هوشنگ شفتی )) در سال 1340 خورشیدی فیلم (( ستون شکسته )) را کارگردانی کرد . این فیلم مستند در فیلم خانه ملی موجود است .

در سال 1353 خورشیدی با بودجه وزارت فرهنگ و هنر گروهی از پژوهشگران دانشگاه آکسفورد به سرپرستی کلایو اروین و بهمراهی دیوید فراست فیلم (( چهار راه تمدن )) به کارگردانی (( آنتونی مایر )) ساختند . جالب است بدانیم که یک گردان از سربازان گارد جاوید بعنوان سربازان تاریخ ایران باستان در اختیار این گروه قرار گرفت و (( استروناخ )) خاورشناس معروف در گروه پژوهش این گروه قرار داشت .

فیلم (( باد صبا )) به کارگردانی (( آلبرت لاموریس )) به اندازه ده دقیقه به سراغ هخامنشیان رفت و تخت جمشید را از آسمان نشان داد . لازم است بدانیم که هلیکوپتر این کارگردان بر فراز سد کرج دچار سانحه شد و همگی سرنشینان آن از جمله خود کارگردان در راه فیلم سازی جان باختند .

اما در سالهای اخیر یک مجموعه تلویزیونی ساخته بی بی سی به نام (( جهان , آفریده هنر )) که به پارسی هم برگردان شده به بازار آمده . این مجموعه تاریخی که با کمک استادان دانشگاه کمبریج ساخته شده حدود 10 دقیقه به تاریخ و هنر ایران میپردازد .

با نگاهی به یادداشت های اکبر عالمی

                                         یاد کوروش بزرگ همواره جاودان

                                                ایدون باد ’ ایدون تر باد

در تمام جهان رقص همراه موسیقی است . و در بدوی ترین جوامع بشری نیز چنین است و چنین مینماید که از آغاز پیدایی نوای خوش بلکه پیش از آن رقص یکی از نیازهای جسمانی مرتومان بوده است که با آن به نوازشهای روانی نیز رسیده اند ... چنانکه همه جانوان نیز بویژه در بهار به چنین حالتی میزسند . و باز چنین ژیدا است که آیین رقص در آغاز چونان موسیقی از آیینهای مذهبی یشمار میرفته .

در ایران پس از اسلام رقص گاهی با فتوای مفتیان هزار پدر منفور شناخته میشده است . اما صوفیان در پناه فتوای پیران تصوف همواره آن را نگاه داشتند . حتی آن را در مجالس قرآن خوانی بعنوان یک حرکت آسمانی محفوظ داشتند .

واچیک بچم رقص در زبان پارسی است . که با گذشت زمان چ به ز تغییر پیدا کرده و ک پایانی آن نیز بر اساس قانون سبک شدن واژه ها افتاده است از آن روی واژه واچیک به وازی و سپس به بازی تبدیل شده است مانند شمشیر واچیک که امروزه به شمشیر بازی یا همان رقص شمشیر تغییر یافته است یا دارواچیک که همان چوب بازی یا رقص چوب میباشد .

بانو گشسب دخت ِ رستم دستان است که پشت پهلوانان بسیاری را به خاک رسانده است . در سالهایی که اعراب هزارپدر ایران را به خاک و خون کشیده بودند افسانه های حماسی کهن در دل مردم جایگاه ویژه ای داشته . از این رو کتاب بانو گشسب نامه که از پهلوانیهای زن ایرانی الهام گرفته با قلمی بسیار گیرا به نظم کشیده میشود . زنی که آزاد و سر بلند زندگی میکند نه همچون زنان عرب پیچیده در حجابی دروغین با مکر و فریب بسیار چونان دیگر هزارپدران .

بانو گشسب پهلوانی است که نخست پادشاهی جادو شده را نجات میدهد سپس به یاری پهلوانان میشتابد و شیده پسر افراسیاب را شکست میدهد و ........................................

بانو گشسب برای ازدواج نیز روح زن ایرانی را به نمایش میگذارد که خود باید همسر خویش را انتخاب کند نه مانند زن عرب که  باید بنشیند تا انتخاب شود و توسط مرد خریداری شود و مهریه ای بابت این خرید و فروش به ناقص العقلی به نام زن پرداخت گردد که توسط پدرش وصول میشده .

بانو گشسب برای خواستگارانش شرایطی سخت میگذارد که هر یک یاید شجاعتی از خود نشان میداده و در آخر با بانو گشسب مبارزه میکرده و در این میان شاهزادگان بسیاری طعم شکست از شیر زن ایران زمین را چشیدند .

تا رستم از میان پهلوانان گیو دلاور ‘ اسپهبد سپاه غرب را به بانوگشسب پیشنهاد میکند . گیو دلیر که جوانی برومند و بسیار خردمند بوده یک دل نه صد دل عاشق بانو گشسب دخت تهمتن و خواهر فرامرز بی باک که با گیو همچون برادر میبودند شده بود اما روی خواستگاری را نمیداشت تا گودرز ِ زرینه کفش پا در میانی میکند و راز گیو را باز میگوید از این روی رستم جهان پهلوان همه دوران های ایران مرد ِ مردان  او را به بانو گشسب ِ چستان پتی یستان پیشنهاد میدهد . بانو گشسب با وجودی که خود دل در گرو مهر گیو دلیر داشت اما در اولین شب زناشویی دست و پای گیو را در بند میکند و به رستم پیغام میدهد که نبندد مرا دست چرخ بلند و با پا در میانی رستم بانو بند از گیو بر میدارد و زندگی عاشقانه ای را با او شروع میکند که حاصل این عشق بیژن شمشیر زن است که خود داستانی عاشقانه با منیژه را دارد .

((نویسنده این اثر مشخص نیست و تنها بخشی از کتاب باقی مانده است که دکتر روح انگیز کراچی آن را جمع آوری کرده اند ))

تاریکی از مرگ ِ نور زاده میشود

هستی از مرگِ نیستی !

مردگان بی فریادند

همچون زندگان ِ مُرده

مرتومان من اما

پرستارانِ آتش اند

این رازِ جاودانی ایران است

افسونِ زندگی , آزادگی است .

چو اسکندر به دژ خویی سوی ایران زمین آمد

چوروباه گژ   اندیشی     پی   بیداد و کین آمد

کنام  شیرمردان   را ندانستی   که جان    باید

ندانستی   نبرد    این دلیران را          توان باید

و اسکندر گجستک سوی ایران شد . سوی سرزمین شیرمردان آریایی و یکی از این دلاور مردان آریوبرزن بود که راه را بر اسکندر در بیست و یکم امرداد ماه سد کرد .

آریوبرزن پسر آتاباز و نوه ی فرناباز ’ شهربان فیریگیه است مادرش آپاما دخت اردشیر دوم هخامنش بوده . گمان بر آن است که آریوبرزن از ریشه آریوبرانه به چم شکوه آریا باشد .

آریوبرزن گفت با یاران

کنون کاین اهرمن خو را

به سر اندیشه جنگ آمد

کنون این هنگامه خون را

نه هنگام درنگ آمد

سزای دشمن بدخو

همی باران سنگ آمد

هر آن کو دشمن ایران ’ نگون باید

کژ اندیش دنی را روز روشن ’ قیرگون باید

به ایرانشهر آیین پلیدی واژگون باید

و اینچنین بود که راه بر گجستکان سد شد . اسکندر که تلفات بسیار دیده بود به نیرنگ دست مییازد :

سکندر آن پلشت اختر

اجاق کینه اش روشن

هوای فتنه اش در سر

نبود او را دگر راهی مگر با فتنه آمیزد

فسونی تازه انگیزد

به اهریمن در آویزد

از این رو بدنبال کسی میگردد که به ایرانیان خیانت کند تا چوپانی را با زر میخرد چوپانی یونانی که سالها نان و نمک ایرانیان را خورده بود .

بر ایشان مرد چوپانی فراز آمد

یکی چوپان جان ناپاک و نابخرد

خبرشان داد از راهی پر آسیب و هراس آور

به قلب جنگلی تاریک و وهم آور

گداری تنگ و توفان خیز

این گونه بود که اسکندر گجستک با سپاهیانش به آریوبرزن و دلاوران گارد شاهنشاهی دست پیدا میکند و جدالی نا برابر در میگیرد .

ز هر سو سپاه خصم میجوشید

گلوی تشنه ی دشمن ز خون مردم آزاده مینوشید

جدالی نا برابر بود و پیکاری هراس آور

کنون مردانگی را آزمون باید

تو ای خصم پلید آیین

تبرزینت نگون باید .

کنون باید سراپا شعله گردیم

زهر مو ناوکی سازیم

که بر قلب ستم تازیم

جهاندارابه مهر و راستی سوگند

من و آیین جانبازی به راه شوکت ایران خوشا مرگ و سرافرازی

هزاران بار چرخ آسمان در گردش پرگار چرخیده

هزاران سال خورشید جهان افروز بر خاک دلیران نور پاشیده

هزاران فتنه بر جان وطن مسمار کوبیده

ولی آیین جانبازی در این سامان نمی میرد

سر و جان میرود از کف ولی ایمان نمی میرد

کلام آخرم بشنو

گهر پرور سرای من

کهن گهواره ی پاکان

بهشت روشن ایران ’ نمی میرد

نمی میرد

نمی میرد

 بر گرفته ار هفته نامه امرداد ( چکامه ها از هما ارژنگی )