این منم شهرام ارابه ران خورشید

در ستایش دستها
این نخستین نماز طبیعت نیست
آرامشی را در اندیشه ام که از راستی و روشنائی روایت کند
منم آنکه مکتب عشق را به یاری طلب میکند
تا شکوه چگونه مردن را بیاموزم
از برای نگهداری بهاران و بیداری
 به فصل پایداری رسیدن و راستی
 اینچنین است انسان و آئین بهارانه اش
 ومن بزرگ عاشق مرتومان
 آرزومند شادی شمایانم

                                                         نوروز   ۲۵۶۷  مبارک

۱ - ب - تخت کاووس

کیکاووس پادشاه پیشدادی در آرزوی پرواز فرمان ساختن تختی را میدهد که ۴ عقاب آنرا به پرواز در میآورند ، فردوسی در شاهنامه اینگونه میگوید .

ز عود قماری یکی تخت کرد

سر درزها را به زر سخت کرد

به پهلوش بر نیزه های دراز

ببست و بر آنگونه کرد ساز

بیاویخت از نیزه ران بره

ببست اندر اندیشه دل یکسره

از آن پس عقاب دلاور چهار

بیاورد و بر تخت بست استوار

۱- تخت
۱- الف - تخت جمشید

شاه جمشید شخصییت اسطوره ای شاهنامه ، دارنده بیشترین چیزهای شگفت انگیز است که گاه نسل به نسل به ارث میرسید .

یکی از نمونه چیزهای شگفت وی ( تخت جمشید ) میباشد که قالیچه سلیمان را به یاد میآورد .                                        

در مورد این تخت و تخت سلیمان که از افسانه های ایرانی گرفته شده از سفر های یک روزه از شرق به غرب مطالب زیادی گفته شده است .

اما از گفته های اوستا چنین بر میآید که تخت جمشید همان گردونه است که یکی از اکتشافات مهم انسان است .

در شاهنامه از سفرهای برق آسای جمشید جم اشاره ای نرفته است و فقط از حمل آن به وسیله دیوان یاد شده است ( دیو = غیر ایرانی )

همه کردنیها چو آمد     بجای        زجای مهی برتر آورد      پای

به فر کیانی یکی تخت  ساخت      چه مایه بدو گوهر اندر نشاخت

که چون خواستی دیو برداشتی     ز هامون به گردون بر افراشتی

چو خورشید تابان میان    هوا      نشسته برو شاه         فرمانروا

درفش کاویان از قطعه چرم پاره مربعی که بر بالای نیزه ای نصب شده و نوک نیزه از پشت آن از سمت بالا پیدا بوده  ، درست شده بود که در زمان شوریدن کاوه آهنگر { حرفه آهنگری نمادی از پرولتاریا در آن دوران است و نمایانگر پیشرفت صنعتی ایرانیان } بر ضحاک { که نمادی از قوم عرب و فرهنگ بیابانی آنان است } از چرم پیش بند کاوه  برای شوریدگان بر ضحاک بوجود آمد .

از آن چرم ، کاهنگران پشت پای        

بپوشند هنگام زخم            درای

همان کاوه آن بر سر نیزه      کرد

همانگه ز بازار برخاست        گرد

این درفش که نماد ملی ایرانیان میشود وسمبل پیروزی ، در طول تاریخ هر پادشاهی بر آن گوهری می افزاید به مرور این درفش شکل افسانه گونه ای به خود میگیرد از این رو با حریر بنفش که رنگی است که بوجود آمده از دو رنگ قرمز که نماد آتش زمین است و آبی که نشانه آسمان را داراست ، این پیوند نشانه گذر از زندگی به مرگ است با این همه به معنای از بین رفتن نیست بلکه نمودار تناسخ میباشد از این رو آن را طلسم و نشانه جاودانی ایرانیان میدانستند

بر روی چرم که آراسته به حریر و گوهر بوده شکل ستاره ای بوده ۴ پر ودر مرکز وبالای  آن دایره ای کوچک وجود داشته است ، در پایین چرم ۴ ریشه به رنگهای سرخ ، زرد ، آبی و بنفش آویخته بوده و نوک این ریشه ها به گوهر آراسته بود .

چنین گفت هومان که آن اختر است

که نیروی ایران ،  بدو اندر     است

درفش بنفش ار به چنگ        آوریم

جهان جمله بر شاه       تنگ  آوریم

این درفش در جنگ قادسیه به دست اعراب میافتد و به دستور عمر آن را پاره پاره میکنند