این منم شهرام ارابه ران خورشید

پسر خورشید ، دختر ماه

شهرام هخامنش — Sat, 28 Apr 2012 07:32:23 GMT

بوسیدمت

بوسیدیم

لب بر لب

سرودی خواندیم ، سرود با هم بودن

لب بر لب

تکراری خوش آیند

گردشی بی پایان

گردش خورشید و ماه

فریادی

به بلندای دماوند

تا بی کران هفت دریا .

پسرِ خورشید ، دخترِ ماه

سرود عشق سر دهید

عشق ، عشق

آزادی

کیش ایرانیان

شهرام هخامنش — Fri, 06 Apr 2012 09:18:51 GMT

نخستین کیش ایرانیان در هنگام جمشید پدیدار گشت و آن کیشی است که نگرش به آسمان دارد و خورشید و ماه و ستارگان در آن ستایش می شده اند :

نیایش همی کرد خورشید را چنان چون که بد ، راه ؛ جمشید را

سپس کیش مهر است که هنگام فریدون است ، بی آنکه ارزش های کیش ِ نخست را بکنار نهد ، ارزش های تازه بهمراه آورد . بدنبال گسترش گرما و خشکسالی ، برخی از ایرانیان بدنبال یافتن چراگاه بسوی خوروران ( اروپا ، تا جزایر کاناری) و گروهی از آنان بسوی خراسان ِ مشرق ( دشت های آسیای میانه ، تا ژاپن ) کوچیدند ، اما آنان کیش خود را بهمراه خویش بسرزمینهای تازه بردند ، چنانکه تا روایی ِ کیش مسیح ، اروپاییان را کیش مهری بود . و رد پای آیین مهر را در فلسفه های شرق مانند تفکر بودا میبینیم .

بدو گفت رستم ، که ای پهلوان درودت ز خورشید ِ روشن روان

این کیش تا زمان زرتشت میان ایرانیان روایی داشت و اندیشه ی زرتشت نیز چنانکه از گاثاها بر می آید آنرا بکنار ننهاد ، و بسا از ارزش های آن در کیش زرتشتی روان گردید .

در کیش آریایی ، دهش اهورامزدا را بایستی پاس نهادن ، و بدینروی ، زمان در نزد ایرانیان گرامی بود ، چنانکه جان . و شادی ، برترین دهش اورمزد بود ، و اینچنین در یسنا آمده است :

" تا او را نابودی و بزه ِ نا شادی کم باشد "

این گفتار بهنگام پذیرفتن کیش با سدره پوشیدن و کُشتی بستن همراه است ، گفته میشود :

" من ستاینده ی خرد هستم ، ستاینده ی خرد زرتشتی ؛ می ستایم در اندیشه ، اندیشه ی نیک را ؛ می ستایم در گفتار ، گفتار ِ نیک را ؛ می ستایم در کردار ، کردار ِ نیک را ؛ می ستایم دین ِ به ِ مزدیسنی را که ناسازگار با جنگ و ناهمخوانی ، و کنار گذارنده ی جنگ افزار ، و پیوند دهنده ی راستین است که اکنون و در آینده بزرگترین ، بهترین ، زیباترین است . "

و آنچه که از دیدگاه اندیشه ایرانیان ، توان برشمرد ، آنست که ، در اندیشه آریایی که بر گرفته از دانش نیاکان است . زمان آفریده نبود ، و در "سروش باژ" که پیش از نماز های پنجگانه بهنگام شستن دست و روی میخواندند ، چنین گویند :

" زروان بیکران را می ستاییم ، زروان ِ کهن ِ خودداده را می ستاییم "

اینچنین ؛ زمان ، زاده ی جنیش و روش هر یک از ستارگان است نه آفریده اهورامزدا ، و ایرانیان چند هزار سال پیش ، چنین پدیده ی شگفت را که زمان ِ هر یک از ستارگان از جنبش و گردش خودشان پدیدار میشود را شناخته بودند . و آنرا زروان مینامیدند .

((برگرفته از کتاب شاهنامه فردوسی <فریدون جنیدی>))

نقدی بر جدایی نادر و سیمین

شهرام هخامنش — Wed, 28 Mar 2012 09:59:00 GMT

برام جالب بود که این فیلم چرا اسکار گرفت . برای همین فیلم رو دیدم ، نه جلوه های ویژه و نه بازی چشم گیر ، شاید تنها بازی خوب رو پدر بزرگ به نمایش گذاشت .

پس چرا اسکار گرفت ؟

در تو در توی فیلم فقط دروغ میبینیم شاید برای فرار از این همه دروغ سیمین میخواد فرار کنه ، پدر خانواده که بر سر معنی پارسی یک واژه به دخترش میگه حتی اگر معلم به آن جواب نمره نمیدهد هم تو واژه صحیح را بیان کن در سکانسی دختر را وا میدارد که شاهد دروغ گویی پدرش باشد و خود دختر به قاضی دروغ میگوید بدون آنکه پدر اعتراض کند . اما خود پدر را قانون به دروغ وا میدارد زمانی که میگوید اگر میدانستی که زن حامله است قتل بحساب میاید و دو تا سه سال زندان به جرمت اضافه میشود اما اگر نمیدانستی فقط دیه !

و چه راحت به قانون میتوان دروغ گفت !

اما فقط این قانون نیست که افراد را به دروغ وا میدارد ، بلکه فرهنگ خودمان هم این وظیفه را دارد . زمانی که پرستار زن که از خود هیچ اراده ای ندارد و برای کوچکترین حرکتهای انسانی باید زنگ بزند تا از گناه و ثواب آن آگاه شود و ناگفته دختر کوچکش میداند که این را به پدر نباید بگوید و عنوان میکند که به بابا نمیگم . و اینجا مادر زنگ نمیزند که بپرسد این وادار کردن به دروغ کودکش گناه است یا ثواب !!!!!

ما اسکار گرفتیم چون خود را به جهان معرفی کردیم ، ایران امروز را ، که مردمی هستیم که به خود و دیگران دروغ میگوییم و این جهانیان خوش میاید زیرا خیانتکاران و دروغگویان را راحت تر میتوان به هر سازی رقصاند .

شاید تنها راه دروغ نگفتن فرار از این دروغستان باشد ، شاید برای آلوده نکردن نام ایرانی که هرودت میگوید پارسیان دورغ نمیگویند این باشد که نامی دیگر برگزینیم .

در سکانس پایانی نشان داده نشد که دختر خانواده رفتن را انتخاب میکند یا ماندن را ، و اگر ماندن است به معنی مبارزه و اصلاح است یا همگام شدن با دروج ، یا اگر رفتن را برمیگزیند آیا فرار است یا دروغ نگفتن ؟!!!

به ما اسکار دادند زیرا فهمیدن که مردمی پوسیده و دروغگو هستیم ، فهمیدن که اگر در سال 1820 م برای جدا سازی سرزمینهای ما سیصدسال زمان گذاشته بودند نا ما را به تباهی برسانند اینک ما خود فاسد هستیم . مردمانی بی هویت ، بی فرهنگ ، بی خرد ، ملتی که گذشته اش دچار فراموشی شده و فرزندانش محکوم به دروغگویی .

ملتی که در هنگام شکست نام فاتحان را بر فرزندانشان میگذارند . و فراموش میکنند یاد جان باختگان را ، .......................................

آری اسکار حق ما بود !!!!

نوروز، یادگار ارزشمند ایران باستان (بر گرفته از وبلاگ کوروش بزرگ پدر ایران زمین)

شهرام هخامنش — Thu, 15 Mar 2012 11:58:46 GMT

ایرانی نیایش سفره هفت سینت را در آغاز سال نو

با یادگار نیاکان خود . به زبان پارسی بخوان نه تازی

« تو را ای اهورامزدا می پرستم، که قانون اشا را بنیاد نهادی، آبها و گیاهان و روشنایی را آفریدی ، کل جهان و همه نعمتها را نیک آفریدی، می ستاییم روان یلان و پهلوانان و مردان و زنان نیک اندیشی که با وجدان نیک بر ضد بدیها برمی خیزند، می ستائیم مردان و زنان نیک اندیش و جاودانه را که همواره با منش پاک زندگی می کنند و همواره سود رسان هستند.

همان شود که آرزو کردیم، بشود که اشو نها باشیم، همازور باشیم، همازور کرفه کاران باشیم، دور از ونا و وناکاران باشیم، هم کرفه بسته کشتیان و نیکان و وهان هفت کشور زمین باشیم، دیر زیویم، درست زیویم، شاد زیویم، تازیویم به کامه زیویم، گیتیمان به کامه تن باشد، مینومان به کامه روان باشد، همازور باشیم همازور، هما اشو باشیم» هفتن یشت

نوروز ، کهنسالترین آیین ملی جهان که جاودانه مانده و خواهد ماند، هزاران سال است که در سرزمین پهناور ایران زمین میهمان آریائیان نجیب و خردمند می باشد. بیش از سه هزار سال پیش در چنین روزی، جمشید از کاخ خود درجنوب دریاچه ارومیه (منطقه باستانی حسنلو) بیرون آمد و از آفتاب درخشان، خرمی و طراوت محیط خشنود گشت و آن روز را «نوروز»، روز پاکی زمین از بدیها و روز سپاسگزاری از خداوند بزرگ نامید و خواست که از آن پس، همیشه و هر سال دراین روز آیین ویژه ای برگزار شود- آیینی که هنوز ادامه دارد و از گزند زمانه و هرگونه تحول سیاسی اجتماعی و اقتصادی به دور مانده است.

نوروز یادگاری است ارزنده و نیکو که هنوز تازی پرستان و یاغیان روزگار نتوانسته اند از دل و قلب مردم این مرزو بوم بیرون کنند. نوروز روز نو سال است وکهنه سده ها. پیری کهنسال و استوار که سالی یک بار لباس جوانی می پوشد. از راهی دراز می آید راهی که تلخیها و رنجهای بسیار در درازای آن کشیده با این حال شاد و امیدوار است.. ایرانیان در درازنای تاریخ پرفراز و نشیب خود بارها رنگ عوض کرده اند خود را به فراموشی سپرده اند نیرنگ زمانه خورده اند ، راه را کج رفته اند و ارزشهای بسیاری از دست داده اند. نوروز که می شود به یاد می آورند که بوده اند چه دستاوردهایی داشته اند و نیاکانشان برای نگهداری این مرز و بوم چه جانفشانیها کرده اند این را فرزندان بی رگ امروز حس می کنند آن گروه که نیاکانشان را به دست فراموشی سپرده اند.

در این روز فریادها یکی می شود هر چند به نامش سال پیش رویش را نامی بیگانه می نهند ولی باز نوروز نوروز است و می تواند روز نو باشد برای ایرانیان. چشمها را باید گشود تا توان خود را باور کرد تا سرآغاز زیستن را دید زندگی به نفس کشیدن و آب و غذا خوردن نیست به انسان بودن است با بازگشت ارزشهایی که روزگاری خدایی بود و رنگ داد داشت و امروز عدلش می نامند. نوروز آن سالها ایران سراسر نور می شد چون دروغ و دغل و ریاکاری را در آن راهی نبود مردمش بافرو شکوه بودند زیرا در برابر خدا که می ایستادند کارشان برای خدا بود و به دلخواه خودشان نه برای رنگ و ریا و دروغ. آن نوروزها ایرانیان حتی در برابر شاهانشان سر خم نمی کردند.

آموزش های اشو زرتشت پیامبر بزرگ ایران زمین به نوروز جنبه معنوی بخشید، زیرا زرتشت بر کردار، گفتار و اندیشه نیک پافشاری داشت و هر کار به دور از عدل و داد را نفی می کرد و تحولات تاریخ را نتیجه کشمکش بدی و خوبی می دانست و می گفت که سرانجام با شکست بدی؛ آرامش، صفا، شادی، صمیمیت و عدالت جهانیان تأمین خواهد شد. نوروز فرصت خوبی برای زدودن افکار بد از روان، پایان دادن به دشمنی ها از راه تجدید دیدارها و نیز شادکردن دوستان و بستگان و سالخوردگان با دستبوسی آنان و مبادله هدیه بوده است.

کوروش بزرگ نخستین امپراتور ایران، نوروز را عید رسمی اعلام داشت و در سال 534 پیش از میلاد دستوری برای اجرای مراسم دولتی آن گردآوری کرد که شامل ترفیع نظامیان، ابلاغ انتصابات تازه، سان دیدن از سربازان، بخشش گناهکاران پشیمان، ایجاد فضای سبز و پاکسازی محیط زیست ـ از منازل شخصی گرفته تا اماکن عمومی ـ بود. چهارسال پیش از آن، کوروش پس از تصرف بابل، نوروز را در آنجا جشن گرفته بود و به این سبب برخی از مورخان، زمان اعلام رسمی و عمومی شدن نوروز به عنوان عید ملّی را سال 538 قبل از میلاد نوشته اند. بابل در 29 اکتبر سال 539 پیش از میلاد به تصرف ایران درآمده بود.

شاه در نخستین روز سال نو روحانیون، بزرگان، مقامات دولتی و فرماندهان ارشد نظامی، دانشمندان و نمایندگان سرزمینهای دیگر را می پذیرفت و ضمن سپاسگزاری از عنایات خداوند، گزارش کارهای سال کهنه و برنامه های دولت برای سال نو و نظر خویش را بیان می کرد. این آیین تا همین اواخر با جزیی تفاوت رعایت می شد که دوباره دارد بتدریج ازسرگرفته می شود. شاه سپس پیشکش ها را دریافت می کرد که نمونه آن در کنده کاریهای تخت جمشید دیده می شود. آنگاه مراسم سان و رژه برگزار می شد و افسرانی که قهرمان دفاع از وطن شده بودند، ترفیع و پاداش می گرفتند و مقامات تازه و قضات نو معرفی می شدند.

در نوروز، مردم نخست به دیدن سالخوردگان خانواده، بیماران و از کارافتادگان می رفتند و ادای احترام می کردند سپس عید ـ دیدنی آغاز می شد. پیش از دید و بازدیدها، در لحظه تحویل سال، هر فرد از خدا می خواست که در سال نو روان او را پاک و آرام نگهدارد. این مراسم پس از 25 قرن به همین صورت ادامه دارد و باعث اعجاب ملل دیگر شده است. داریوش دوم به مناسبت نوروز، در سال 416 پیش از میلاد سکه زرین ویژه ای ضرب کرد که یک طرف آن شکل سربازی را در حال تیراندازی با کمان نشان می دهد

مِهستان پارلمان ایران در عهد اشکانیان نخستین جلسه خودرا در نوروز سال 173 پیش از میلاد با حضور مِهرداد یکم ـ شاه وقت ـ برگزار کرد و اولین مصوبه آن انتخابی کردن مقام ریاست کشور (شاه) بود. عزل شاه نیز در اختیار همین مجلس قرار گرفت. اردشیر پاپکان - که در سال 226 میلادی سلسله ساسانیان را تأسیس کرده بود چهار سال بعد، از دولت روم که در جنگ از وی شکست خورده بود خواست که نوروز ایرانی را به رسمیت بشناسد و سنای روم نیز آن را پذیرفت و از آن پس نوروز ما در قلمرو روم به Lupercal معروف شد. در دوران اشکانیان ایام نوروز به پنج روز کاهش یافته بود اما اردشیر به تقاضای «تنسر/ Tansar» موبدِ موبدان (روحانی ارشد زرتشتیان) روز ششم فروردین ـ زادروز زرتشت ـ را بر آن اضافه کرد و چون ایرانیان روز هفتم فروردین را خوش یمن می دانستند و بیشتر ازدواجها را به این روز موکول می کردند، از آن زمان ایام نوروز که روزهای روح ابدی، شادیها و پاکی ها بشمار می آمدند، به هفت روز افزایش یافت و ایرانیان در این هفت روز دست از کار می کشیدند در این عهد، تشریفات نوروزی مفصل شد، از جمله روشن کردن آتش روی بامها در شب نوروز به منظور سوزاندن پلیدیها که اینک این رسم به روشن کردن شمع سر سفره هفت سین تبدیل شده است. ساسانیان معتقد بودند که هدف کوروش بزرگ از اعلام نوروز به عنوان یک روز ملّی؛ برقراری عدالت، نظم، برادری، انساندوستی و پاکدامنی بوده و باید تحقق یابد.

در مراسم نوروز سال 399 میلادی، چند مسیحی ایرانی که موفق به ورود به کاخ یزدگرد ـ شاه وقت (ساسانی) شده بودند، فی البداهه از او تقاضای آزادی مذهبی برای خود کردند. این آزادی که مورد درخواست دولت روم هم بود به همه مسیحیان قلمرو ایران داده شد. در نوروز سال 501 میلادی (1349 سال پیش از انتشار مانیفیست کمونیست به قلم کارل مارکس) مزدک بامداد ـ روحانی زرتشتی ـ جنبش سوسیالیستی خود را برپایه مالکیّت عمومی دارایی ها، استفاده از تولیدات و ثروت بر حسب نیاز فرد و برابری اجتماعی ـ اقتصادی همه مردم علنی ساخت که مورد توجه توده ها که گرفتار جامعه ای طبقاتی و وجود شکاف عظیم میان فقیر و غنی بودند، قرار گرفت و حتی شاه وقت ایران ـ قباد ـ متمایل به افکار او شد. پیمان «صلح پایدار» ایران و روم که به امضای خسرو انوشیروان ساسانی و «ژوستی نی اَن» امپراتور روم رسیده بود، در سال 532 میلادی در مراسم نوروزی که در تالار کاخ تیسفون (ایوان مدائن - طاق کسری، 36 کیلومتری جنوب بغداد) با حضور شاه ایران برپا شده بود، مبادله شد. در زمان حکومت طولانی خسروانوشروان (انوشیروان ساسانی ـ دادگر)، تماس مستقیم مردم با شاه افزایش یافته بود و شاه شخصاً به برخی شکایات رسیدگی می کرد و در مراسم نوروزی کاخ سلطنتی عده بیشتری از مردم عادی شرکت می شدند

مردآویز زیاری (مازندرانی) از قهرمانان ملی که بر قسمت بزرگی از ایرانزمین حکومت می کرد و اصفهان را پایتخت خود قرار داده بود، کمر به برگزاری آیین های ملی ایران از جمله تیرگان، مهرگان، سده، چهارشنبه سوری و مهمتر از همه نوروز بسته بود و تاکید داشت که مراسم عینا و مطابق عهد ساسانیان برگزار شود و در این راه سختگیری زیاد و افراط بیش از حد ازخود نشان می داد

نادرشاه به نوروز و آیین های آن علاقه مندی فراوان داشت. وی سکه خود موسوم به سکه نادری را در سال 1735 میلادی، در مراسم سلام نوروز رایج ساخت و تعدادی از آن را به رسم عیدی به منشی ها و افسران خود داد که در یک طرف سکه نقش شده بود: «الخیر فی ماوقع» و در طرف دیگر سکه این عبارت دیده میشود: «نادرِ ایران زمین».

<<برگرفته از وبلاگ کوروش بزرگ پدر ایران زمین به قلم مهرگان گرامی - http://korusheman.blogfa.com/ >>

بر گرفته از وبلاگ فرهنگ و آیین به قلم افشین بزرگوار (http://rooidad5.blogfa.com)

شهرام هخامنش — Thu, 08 Mar 2012 07:11:49 GMT

چهارشنبه سوری

همه برای پاس داشت چهار شنبه سوری , جشن ملی مان آماده شویم

یکی از جشن های کهن این خاک پاک که ریشه در هنگامه ای دیرین دارد

" چهارشنبه سوری" است که " سور" در پارسی به چم و معنی رنگ سرخ یا گل سرخ و یا جشن آمده است.

جشنی که چند روز؛ پیش از پایان سال با مراسمی ویژه همچون شکستن کوزه های گلین و آماده کردن گله های خار و خاشاک و بوته های خشک برای آتش افروزی و پریدن از روی آن و جابجایی زردی ها و بیماری ها با سرخی ها ، شادابی ها و سلامتی برای باشندگان برگزار می گردید و در کنارش سروده های مناسبتی آن شب را با هم نجوا می کردیم.

جشنی که دخترکان جوان و دم بخت با کشیدن روبنده ای روی خود به قاشق زنی و فال گوش ایستادن برای باز شدن بخت نیکشان مبادرت می کردند.

جشنی که مادربزرگ ها با پختن آش های داغ و خوشمزه این روز، شادی ها را دوچندان می کردند.

سور به معناى میهمانى و جشن مى باشد و اما چرا چهارشنبه سورى و چرا آتش برافروختن و چرا از روى آتش پریدن؟ براساس سروده هاى پیروزپارسى، حکیم فردوسى، سیاوش فرزند کاووس شاه در هفت سالگى مادر را از دست مى دهد. پادشاه همسر دیگر را برمى گزیند، سودابه که زنى زیبا و هوسباز بود عاشق سیاوش مى شود:

یکى روز کاووس کى با پسر

نشسته که سودابه آمد ز در
زنـاگـاه روى سیاوش بدید

پراندیشه گشت و دلش بردمید
زعشق رخ او قرارش نماند

همه مهر اندر دل آتش نشاند

سودابه در اندیشه بود تا به گونه اى سیاوش را به کاخ خویش بکشاند، دختر زیبا و جوان خود را بهانه حضور سیاوش کرده و او را فرا خواند:

     که باید که رنجه کنى پاى خویش
          نمائى مرا سرو بالاى خویش
      بیاراسته خویش چون نوبهار
                 بگردش هم از ماهرویان هزار

آنگاه که سودابه سیاوش را در کاخ خویش یافت به او گفت:
هر آنکس که از دور بیند ترا شود بیهش و برگزیند ترا
زمن هر چه خواهى، همه کام تو بر آرم نپیچم سر از دام تو

من اینک به پیش تو افتاده ام تن و جان شیرین ترا داده ام

سودابه پس از این که از مهر و عشق خود به سیاوش مى گوید و همزمان به او نزدیک مى شود. ناگاه او را در آغوش کشیده و مى بوسد:

سرش تنگ بگرفت و یک بوسه داد
          همانا  که  از شرم  ناورد  یاد
رخان سیاوش چو خون شد ز شرم
          بیاراست  مژگان  به  خوناب گرم
چنین گفت  با  دل  که  از کار دیو
            مرا  دور  داراد   کیوان  خدیو
نه  من  با  پدر بى وفائى  کنم
            نه  با اهرمن  آشنائى  کنم

سیاوش با خشم و اضطراب و دلهره به نامادرى خود گفت:

سر بانوانى و هم مهترى
من ایدون گمانم که تو مادرى

سیاوش خشمناک از جاى برخاسته و عزم خروج از کاخ سودابه را کرد. سودابه که از برملا شدن واقعه بیم داشت داد و فریاد کرد و درست بسان افسانه یوسف و زلیخا دامن پاره کرده و گناه را به سیاوش متوجه کرد و چنانچه در نمایشنامه افسانه، افسانه ها نوشتیم، اکثر افسانه هاى سامى، افسانه هاى شاهنامه مى باشد که رنگ روى سامى گرفته است و نیز در آئین اوستا نوشته ایم که کتاب اوستا یک کتابخانه کتاب بوده است که تاریخ شاهان ایران یکى از ۱۲۰ جلد کتاب، کتابخانه اوستا مى باشد و چگونگى به نظم آوردن آن را توسط فردوسى در زندگینامه پیروز پارسى، یعنى حکیم ابوالقاسم فردوسى شرح داده ام... بارى سیاوش به سودابه مى گوید که پدر را آگاه خواهد کرد.

از آن تخت برخاست با خشم و جنگ
         بدو اندر آویخت سودابه چنگ
بدو  گفت  من راز دل  پیش تو
           بگفتم  نهانى  بد اندیش  تو
مرا خیره خواهى که رسوا کنى؟
            به پیش خردمند رعنا کنى
بزد دست و جامه بدرید پاک
        به ناخن دو رخ را همى کرد چاک
برآمد خروش از شبستان اوى
             فغانش زایوان برآمد بکوى

در پى جار و جنجال سودابه، کیکاووس پادشاه ایران از جریان آگاه شده و از سیاوش توضیح خواست سیاوش به پدر گفت که پاکدامن است و براى اثبات آن آماده است تا از تونل و راهرو آتش عبور کند. سیاوش گفت اگر من گناهکار باشم در آتش خواهم سوخت و اگر پاکدامن باشم از آتش عبور خواهم کرد.

سراسر همه دشت بریان شدند
          سیاوش بیامد به پیش پدر
یکى خود و زرین نهاده به سر
         سخن گفتنش با پسر نرم بود
سیاوش بدو گفت انده مدار
           کزین سان بود گردش روزگار
سرى پرز شرم و تباهى مراست
         سیاوش سپه را بدا نسان بتاخت
تو گفتى که اسبش بر آتش بساخت
          زآتش برون آمد آزاد مرد
لبان پر ز خنده برخ همچو ورد
          چو بخشایش پاک یزدان بود
دم آتش و باد یکسان بود
          سواران لشکر برانگیختند
همه دشت پیشش درم ریختند

سیاوش به تندرستى و چاپکى و چالاکى به همراه اسب سیاهش از آتش عبور کرد و تندرست بیرون آمد.

یکى شادمانى شد اندر جهان
میان کهان و میان مهان
سیاوش به پیش جهاندار پاک
بیامد بمالید رخ را به خاک
که از نفت آن کوه آتش پَِـرَست
همه کامه دشمنان کرد پست
بدو گفت شاه، اى دلیر جهان
که پاکیزه تخمى و روشن روان
چنانى که از مادر پارسا
بزاید شود بر جهان پادشا
سیاوخش را تنگ در برگرفت
زکردار بد پوزش اندر گرفت
مى آورد و رامشگران را بخواند
همه کام ها با سیاوش براند
سه روز اندر آن سور مى در کشید
نبد بر در گنج بند و کلید!

این اتفاق و آزمایش عبور از آتش در بهرام شید (سه شنبه) آخر سال روى داده بود و از چهارشنبه تا ناهید شید (جمعه یا آدینه) جشن ملى اعلام شد و در سراسر کشور پهناور ایران به فرمان کیکاووس سورچرانى و شادمانى برقرار شد. و از آن پس به یاد عبور سرفرازانه سیاوش از آتش همواره ایرانیان واپسین شبانه بهرام شید (سه شنبه شب) را به یاد سیاوش و پاکى او با پریدن از روى آتش جشن مى گیرند.

دوستان شب چهارشنبه سوری خوش باد

ارد بزرگ کیست ؟

شهرام هخامنش — Tue, 06 Mar 2012 08:32:24 GMT

ارد بزرگ یا اشک سیزدهم یکی از پادشاهان امپراتوری پارت بوده , او جنگاوری دلیر و فیلسوفی فرهیخته و آزاد اندیشی بزرگ بوده . ارد بزرگ به شادی همگانی ارج مینهاده و در این راه بسیار تلاش کرده . اگر چه مخالف جنگ بوده که از ویژگیهای پارت ها بوده اما در سرکوب دشمنان تردیدی به خود راه نمیداده . جالب است بدانیم که پارت ها هرگز اقدام به هیچ جنگی نکردند اما در تمامی جنگها پیروز بودند و رومیها که همواره به ایران لشکر کشی میکردند پس از شکست سنگین کراسوس از اشک سیزدهم سالها توان آماده سازی لشگری دوباره را نداشتند .

ارد بزرگ پس این پیروزی از کولی های هند خواست به ایران بیایند و با اجرای نمایش های خیابانی در شهر های ایران موجب شادی مردم شوند . از همین اندیشه بود که شاهان ساسانی نیز همواره کولی ها را تشویق به مهاجرت به ایران میکردند .

پادشاهان پارت را بزرگان همه خانواده ها انتخاب میکردند اگر چه مرز های ایران هیچگاه به وسعت مرزهای امپراتوری هخامنشیان نرسید اما ایرانیان در پناه قدرت شاهنشاهی در آرامش میزیسته اند .

ارد بزرگ بنیان گذار فلسفه شاد زیستن است . یادش و راهش گرامی .

ارد یسم چیست؟

شهرام هخامنش — Mon, 27 Feb 2012 06:46:43 GMT

فلسفه ایی هست که به انسان ارزش شادی را یادآوری می کند
اردیسم دارای هشت اصل هست ، این هشت اصل به ما می گوید که باید شاد ، آزاده ، قانع ، انتقاد پذیر ، گریزان از گوشه نشینی ، پاک زیست ، رعایت کننده ادب و در نهایت میهن دوست باشیم
ارد یسم از کجا بوجود آمده ؟ آیا از اروپا به ایران آمده؟
نه ارد یسم بر اساس اندیشه های ارد بزرگ در کتاب سرخ ایجاد شده است . به خاطر نشان دادن ارزش شادی...ست که ایرانیان به هنگام جشن از رنگ سرخ استفاده میکردند ، سرخ ، رنگ هیجان و شادی است . اولین اصل فلسفه ارد یسم می گوید اگر پایکوبی و شادی نباشد ، جهان را ارزش زیستن نیست .
ما چند تا لباس سرخ داریم ، شال گردن ، کراوات ، شال . . . . . ؟
هر آزاده ای ارد یست است چون آزادگان برای شادی خود و دیگران خون سرخ خود را نثار میکند . هر آریایی ارد یست است چون آریاییان برای شادی خود و دیگران فلسفه ها و جشن ها دارند . بیاییم ارد یست باشیم و شاد زندگی کنیم و شادی را به جهانیان ارزانی داریم .

بر گرفته از وبلاگ فرهنگ و آیین به قلم افشین گرامی ( http://rooidad5.blogfa.com/)

شهرام هخامنش — Fri, 10 Feb 2012 22:26:29 GMT

پول ملی

تصویب شد 4 صفر از جلوی پول ملی بردارند

چرا چهره و نام آن ایرانی نباشد پیشنهاد به بانک مرکزی

اگر قرار به تغیر واحد پول ایرانیست چرا نام و چهره آریایی و ایرانی بر آن نباشد

برابر گهر واژه ارزشمند پارسی

پارسی اسکناس(:فرانسه وی و روسی)

مهر ریال(:اسپانیایی وپرتغالی)

پارسیک تومان(:مغولی)

دریک سکه(:تازی)

دریکا مسکوکات(:تازی)

دریکی مسکوک(:تازی)

سیم سپید نقره(:تازی)

زر یا گوهر طلا(:تازی)

مروارید در(:تازی)

بانو خانم (:معولی)

سروریاگرامی یابزرگوار آقا (:مغولی)

درفش پرچم (:بیابانگردان چینی غز)

خوراک غذاء (:که تازیان عرب به پیشآب ( ادرار ) شتر میگویند

آری ،

ما می توانیم ازخود بگوییم وهیچ وابستگی و نیازی به بیگانه نداشته باشیم.

(بدون عنوان)

شهرام هخامنش — Fri, 13 Jan 2012 22:48:16 GMT

پستی آدمیان را مرزی نیست

مزدا اهورا، راستی مرده است

روسپیان ، پایکوبان ، مرگ اردیبهشت را جشن گرفته اند

نا مردمان بر تخت شاهی نشسته اند

خورشید در مرکز آسمان نظاره گر همخوابگی ستارگان با اهریمن است

و نا پاکی زاییده ی این همخوابگی

دروج و نیرنگ و فریب

آری " وقاحت به شادی دریده دهن "

یی خردان

شهرام هخامنش — Sat, 17 Dec 2011 19:56:40 GMT

خرد نهایی اگر اورمزد را باید

بی خردی کامل از آن ِ آدمیان است

پستی و فریب و نیرنگ

برتری جویی

ما بی شعوران ِ جهان هستیم

دل خوش به برتری هایی که با دروغ ساخته ایم

پیروزی در برابر بی خردانی دیگر

این زندگی ِ انسان است

بی خردی

اورمزد ِ خردمند در بند بی خردان اسیر است

خرافات